Ενόψει της πανδημίας Covid (coronavirus) πολλές χώρες επέβαλαν lockdown σε εθνικό επίπεδο. Βρισκόμαστε τώρα στο στάδιο της χαλάρωσης αυτών των περιορισμών. Οι επιχειρήσεις αρχίζουν να λειτουργούν ξανά σταδιακά και η ζωή αρχίζει να ανακτά την ορμή της.
Κατά τη διάρκεια μιας από τις προηγούμενες ημέρες και ως μέρος αυτής της φάσης της «επιστροφής στην κανονικότητα» στην οποία βρισκόμαστε όλοι, επισκέφτηκα ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών. Χρειαζόμουν κάτι για να αγοράσω και το είχα αναβάλει εδώ και πολύ καιρό. Καθώς περπατούσα στο κατάστημα, ανακάλυψα ξαφνικά πολλά άλλα ωραία πράγματα που μπορούσα να χρησιμοποιήσω και αμέσως μπήκα στον πειρασμό να τα αγοράσω. Μόνο μετά από προσεκτική σκέψη και - πρέπει να ομολογήσω - λόγω των υποβαθμισμένων καταναλωτικών αντανακλαστικών μου λόγω της δίμηνης καραντίνας, αποφάσισα στο τέλος να μην τα αγοράσω.
Επέστρεψα σπίτι μόνο με αυτό που ήθελα. Και ένιωθα περίεργα. Αισθάνθηκα πραγματικά σαν κάποιο πρεζόνι που μόλις είχε αρνηθεί τον εαυτό του το πιο εξαιρετικό ναρκωτικό μόνο και μόνο επειδή - για έναν αστείο περίεργο λόγο - απλά δεν το ήθελε;!
Τι μου είχε συμβεί;
Γιατί άλλαξα έτσι;
Και όμως…
Όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες ερωτήσεις, η ίδια η ερώτηση ήταν λάθος!
Η σωστή ερώτηση ήταν…
Τι μου συνέβαινε έως τώρα;
Επειδή βλέπετε…
Ήμουν ήδη αλλαγμένος!
Και όσο περίεργο και αν φαίνεται, αυτή η μεγάλη αλλαγή, η πανδημία του κοροναϊού, οι περιορισμοί και η συνολική επιβράδυνση της ίδιας της ζωής, με οδήγησαν (και πολλούς άλλους, όπως καταλαβαίνω) πίσω στην αρχή.
Απλά σκέψου για τον εαυτό σου.
Έπινε πάντα καφέ το πρωί; Ήταν πάντα εθισμένος στα κινητά τηλέφωνα; Χρειαζόταν πάντα να συνδεθεί σε δεκάδες site για να διαβάσει τα νέα; Ήταν πάντα εθισμένος στην αγορά αντικειμένων μόνο και μόνο επειδή έχετε χρήματα για να το κάνει;
Η ζωή μας δεν είναι δική μας.
Και όμως, διεκδικήσαμε την ιδιοκτησία της εδώ και πολύ καιρό.
Προσπαθώντας να μας επιβάλουμε τον εαυτό μας.
Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων - η μεγαλύτερη συνωμοσία στην οποία όλοι εμείς πιστεύουμε μετά μανίας, είναι η ψευδαίσθηση ότι είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι. Ελεύθεροι να να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Ελεύθεροι να αγοράσουμε ή να μην αγοράσουμε πράγματα. Ελεύθεροι να πουλήσουμε πράγματα. Ελεύθεροι να βρούμε εργασία, ελεύθεροι να παραιτηθούμε από τη δουλειά.
Αλλά δεν είμαστε.
Αγοράζουμε καφέ κάθε πρωί. Όχι επειδή το θέλουμε, αλλά επειδή έτσι μάθαμε να κάνουμε. Αγοράζουμε όλο και περισσότερα πράγματα κάθε μέρα. Όχι γιατί θα πεθάνουμε αν δεν το κάνουμε, αλλά επειδή έχουμε εκπαιδευτεί να το κάνουμε. Πουλάμε πράγματα όταν το θέλουμε. Αλλά μόνο λόγω επιθυμιών που μας έχουν επιβληθεί από άλλους. Είμαστε «ελεύθεροι» για να βρούμε δουλειά. Αλλά μόνο δουλειές που μας έχουν πει ότι αξίζουν.
Πολλοί άνθρωποι έχουν αποδώσει λανθασμένα τα lockdown σε μια παγκόσμια συνωμοσία για να μας κρατήσουν στο σπίτι. Αλλά αυτό είναι το αντίθετο της μεγαλύτερης συνωμοσίας που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας: Η συνωμοσία του να βγαίνεις έξω και να περιπλανιέσαι 'ελεύθερα', κάνοντας ό,τι 'θέλεις'.
Επειδή το να αισθάνεσαι ελεύθερος είναι το μεγαλύτερο ναρκωτικό όλων. Και όταν το παίρνεις, ποτέ δεν νομίζεις ότι μπορεί να μην είσαι. Η ελευθερία δεν είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι όμως. Η ψευδαίσθηση του μεγαλείου που νιώθεις είναι το πραγματικό σου ναρκωτικό.
Αλλά θυμήσου το Ζεν.
Να αναζητάς λιγότερα, για να έχεις περισσότερα…
Μένοντας στο σπίτι.
Μη αγοράζοντας πράγματα.
Όντας με την οικογένεια.
Αυτά τα πράγματα που μοιάζουν με «τίποτα».
Είναι αυτά που είναι τα πάντα.
Αυτά είναι τα πράγματα που κάναμε τις μέρες που δεν γνωρίζαμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε «ό,τι θέλουμε». Και μέσα στη «φυλακή» μας αισθανθήκαμε χαρούμενοι. Χωρίς υποχρέωση να κάνουμε πράγματα που δεν θέλαμε ή να αγοράσουμε άχρηστα πράγματα που απλώς κάνουν το κενό στην ψυχή μας μεγαλύτερο. Ενώ ένας «ελεύθερος» άνθρωπος μπορεί να αγοράσει έναν καφέ που δεν χρειάζεται και μετά να βγει από ένα ηλεκτρονικό κατάστημα με δύο σακούλες με πράγματα που «θέλει», ένας άντρας σε αυτή τη "φυλακή" μπορεί να φτάσει στα σύνορα του σύμπαντος διαβάζοντας ένα βιβλίο…
Τώρα θα αρχίσουμε να βγαίνουμε έξω ξανά.
Οι πόρτες της φυλακής είναι ανοιχτές.
Αλλά μην είστε τόσο χαρούμενοι που είστε άθλιοι.
Απλά ρωτήστε το προφανές…
- Κύριε, θα θέλατε μονό ή διπλό εσπρέσο;
Σχετικά άρθρα
