Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα: Ξεχνώντας. Για να θυμηθω…

Ο εγκέφαλος είναι η απόλυτη υπολογιστική μηχανή, οπότε δεν είναι περίεργο που οι ερευνητές ενδιαφέρονται να δοκιμάσουν να τον μιμηθούν. Τώρα, νέα έρευνα έχει κάνει ένα συναρπαστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση - μια συσκευή που είναι σε θέση να «ξεχάσει» αναμνήσεις, όπως κάνουν και οι εγκέφαλοί μας. Ονομάζεται memristor δεύτερης τάξης (ένα μείγμα "μνήμης" και "αντιστάσεως" - memory και reistor). Ο έξυπνος σχεδιασμός του μιμείται μια συνάψη ανθρώπινου εγκεφάλου στον τρόπο που θυμάται την πληροφορία και μετά σταδιακά χάνει αυτή την πληροφορία αν δεν έχει πρόσβαση σε αυτή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ ο memristor δεν έχει πολύ πρακτική χρήση τώρα, θα μπορούσε τελικά να βοηθήσει τους επιστήμονες να αναπτύξουν ένα νέο είδος νευροϋπολογιστή - το θεμέλιο των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης - που εκπληρώνει μερικές από τις ίδιες λειτουργίες που κάνει ένας εγκέφαλος. [1] Είχαμε τη δυνατότητα να δημιουργούμε ρομπότ που θυμούνται τα πάντα. Και όμως θα τα καταστήσουμε ελαττωματικά. Ακριβώς όπως εμείς. Γιατί μας αρέσουν τα λάθη μας. Επειδή γνωρίζουμε ασυνείδητα ότι δεν είναι λάθη. Η μουσική δεν αποτελείται από νότες. Αλλά από τη σιωπή. Η ζωή δεν αποτελείται από τη ζωή. Αλλά από το θάνατο. Αυτό που γνωρίζουμε δεν είναι αυτό που γνωρίζουμε. Αλλά όλα αυτά τα πράγματα που επιλέγουμε να ξεχάσουμε...

(c) Φιλοσοφικά Τηλεγραφήματα - Φιλοσοφικός σχολιασμός της επικαιρότητας…

Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα: Αναμνήσεις… Κύτταρα… Θάνατος… Ζωή!

Photo by Spiros Kakos @ Pexels

Νευροεπιστήμονες έχουν βρει την πρώτη απόδειξη ότι οι μεμονωμένοι νευρώνες στον ανθρώπινο εγκέφαλο στοχεύουν σε συγκεκριμένες αναμνήσεις κατά την ανάκληση μνήμης. Οι ερευνητές το κατανόησαν αυτό αναλύοντας καταγραφές νευροχειρουργικών ασθενών στους οποίους είχαν εμφυτεύσει ηλεκτρόδια στους εγκεφάλους τους και εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα εγκεφαλικά σήματα των ασθενών αντιστοιχούσαν στη συμπεριφορά τους κατά την εκτέλεση μιας εργασίας ανάκλησης αναμνήσεων σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας. Οι ερευνητές ταυτοποίησαν «κύτταρα ανάκλησης μνήμης» των οποίων η δραστηριότητα συντονίστηκε χωρικά στη θέση όπου τα υποκείμενα που θυμούνται συναντούσαν συγκεκριμένα αντικείμενα. [1] Μία ανάμνηση ενός κυττάρου. Ένα άτομο που ζει. Ένα παιδί που γελάει. Οι πιο σημαντικές στιγμές της ζωής, βιωμένες από μικροσκοπικά μικρά σωματίδια. Περιπλανώμενα στον αέρα. Παρασυρμένα από τα ρεύματα του ωκεανού. Το σύμπαν θα εξασθενίσει κάποια στιγμή. Ο ωκεανός θα στεγνώσει. Και η τελευταία σταγόνα νερού, καθώς θα πεθαίνει, θα φέρει μέσα της όλα τα δεινά, όλο το γέλιο, όλες τις στιγμές σιωπής που έχει ζήσει ο άνθρωπος. Και καθώς μετατρέπεται σε ατμό, θα εκπνέει με υπερηφάνεια στο σύμπαν: Έζησα! Παρακολουθήστε με καθώς πεθαίνω!

(c) Φιλοσοφικά Τηλεγραφήματα - Φιλοσοφικός σχολιασμός της επικαιρότητας…

Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα: Αναμνήσεις… Σπασμένος κόσμος… Θολή εικόνα…

Επιστήμονες προσπαθούν να μάθουν πώς σχηματίζονται και εξαφανίζονται οι αναμνήσεις. [1]
Αλλά γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει;
Γιατί έχει σημασία η εξασθένιση της μνήμης;
Πώς μπορεί να έχει νόημα μια μνήμη που αρχίζει να υπάρχει;
Ποτέ δεν νοιαζόμασταν για τέτοια πράγματα.
Συνηθίζαμε να μην θυμόμαστε τίποτα.
Σε μια εποχή που δεν υπήρχε τίποτα να θυμόμαστε.

Σε μια εποχή που δεν υπήρχε τίποτα να ξεχαστεί…

(c) Φιλοσοφικά Τηλεγραφήματα - Φιλοσοφικός σχολιασμός της επικαιρότητας…