'We promised our little boy every single day that we would take him home',
said the mother of little Charlie. We want to give him a bath at home,
put him in a cot which he has never slept in but we are now being denied that.
We know what day our son is going to die but don't get a say in
how that will happen.' [μητέρα του Τσάρλυ - πηγή]
Με αφορμή την υπόθεση του
Charlie Gard...
Ο Κόσμος είναι ένα κακό μέρος.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα σήμερα. Και όποιος δεν το παραδέχεται, είναι είτε τυχερός που έχει προσωρινά αποφύγει το κακό, ηλίθιος ή μέρος αυτού του κακού.
Ζούμε στην εποχή του θανάτου. Θάνατος όχι με την έννοια του φυσικού θανάτου. Αυτό συνέβαινε πάντοτε. Και το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να το αποδεχθούμε. Αλλά ένας θάνατος πνευματικός.
Ζούμε στην εποχή της ευθανασίας που δικαιολογείται στο όνομα της «ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Λες και όλοι οι άνθρωποι που πεθαίνουν κάθε λεπτό δεν έχουν. Ζούμε στην εποχή της θανάτωσης μωρών, όπου η δολοφονία ονομάζεται «τερματισμός» και το «δικαίωμα στο σώμα μου» παρερμηνεύεται ως δικαίωμα να καταστρέψεις κάποιον άλλο σε κομμάτια και να τον ρουφήξεις σε κενό μόνο και μόνο επειδή προτιμάς να πιεις mojitos στη Μύκονο χωρίς να σε ενοχλεί κανείς. Ζούμε στην εποχή των άτεκνων ηγετών, που προτιμούν να υιοθετούν σκυλιά και όχι παιδιά που υποφέρουν. Ζούμε στην εποχή που η κοινωνία καταστρέφει την έννοια της οικογένειας, κατά συνέπεια καταδικάζοντας μικρές ψυχές σε μια ζωή δυστυχίας, απλά και μόνο για να φανεί "προοδευτική". Και αυτό την ίδια ώρα που η παιδεραστεία αρχίζει και θεωρείται αποδεκτή, στο όνομα του "διαφωτισμού" που διαπνέει τη "μοντέρνα" κοινωνία μας. Ζούμε στην εποχή όπου τα νοσοκομεία και τα δικαστήρια αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, όλα στο όνομα κάποιου όμορφα ονοματισμένου "δικαιώματος". Ζούμε στην εποχή όπου οι άνθρωποι πιστεύουν στην επιστήμη, η οποία με τη σειρά της πιστεύει πως οι άνθρωποι ως πνευματικά όντα δεν υπάρχουν...
Ο Θεός έχει πεθάνει.
Κάποτε υπήρχε μεταξύ μας. Αλλά Τον σκοτώσαμε.
Επειδή ήμασταν και εμείς μέρος Του.
Και για αυτό μπορούσαμε να Τον σκοτώσουμε αν το θέλαμε.
Ο Θεός έχει πεθάνει.
Και όχι, αυτό δεν είναι κάτι για να πανηγυρίσουμε.
Ο Τσάρλυ είναι στην κούνια του τώρα. Μην κλαις αλλό...
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2012-12-16]: Οι αρχές ψάχνουν να βρουν τα αίτια για την τραγωδία στο Κονέκτικατ. [1] Όμως η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πάντα αιτίες. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι απλά θέλουν να κάνουν κακό…
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2011-11-26]: Μια γυναίκα έγκυος σε δίδυμα, αποφάσισε να σκοτώσει το ένα από αυτά επειδή είχε καρδιακά προβλήματα που θα απαιτούσαν πολλές χειρουργικές επεμβάσεις. Οι γιατροί ωστόσο έκαναν λάθος και έκαναν ένεση στο λάθος έμβρυο, με αποτέλεσμα να σκοτώσουν το πιο υγιές [πηγή: BBC News]. Σκοτώνουμε έμβρυα. Αποφασίζουμε ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει με μόνο κριτήριο τη βολή μας. Η σύγχρονη ιατρική έχει γίνει πλήρως απάνθρωπη. Και η επ[ιστήμη μας λέει πλέον ποιος θα ζήσει και ποιος πρέπει να πεθάνει. Ο Δαρβίνος θα ήταν πολύ περήφανος: επιτέλους αρχίσαμε να σκοτώνουμε τους “αδύναμους”! Ο Νίτσε είχε δίκιο τελικά: Ο Θεός έχει πράγματι, δυστυχώς, “πεθάνει”. Και εμείς έχουμε γίνει “μικροί θεοί” στη θέση του…
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2011-11-08]: Το πρόσωπο ενός δαίμονα εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε μια νωπογραφία του Τζιότο (Giotto di Bondone) [πηγή: BBC News]. Ένα πρόσωπο που υπήρχε εκεί για χρόνια τώρα είναι “εμφανίστηκε”… Ήταν από πάντα εκεί. Τώρα όμως κάποιος αναζήτησε το δαίμονα και τον βρήκε. Μόνο τώρα μπορέσαμε να τον “δούμε”…
