Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2013-04-24]:
Τι είναι η Θεωρία της Σχετικότητας; Τι λέει πραγματικά;
Οι βασικές παρανοήσεις προκύπτουν εξαιτίας της ταχύτητας του φωτός σαν παγκόσμιο ανώτατο όριο ταχύτητας. Ένα όριο που μας περιορίζει σχεδόν στα πάντα - από τα διαστρικά ταξίδια, μέχρι τη μετάδοση πληροφορίας και τα ταξίδια στο χρόνο (ναι, ο Gödel απέδειξε ότι είναι δυνατά).
Πως όμως προκύπτει; Και μπορεί να ξεπεραστεί;
Το να μιλάς υπέρ της δυνατότητας για ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, είναι ένας εύκολος τρόπος να οδηγηθείς εκτός της από επιστημονικής κοινότητας.
Ωστόσο...
Αυτό το "όριο" βασίστηκε αρχικά σε ένα πείραμα. Και κανένας δεν λέει ότι υπάρχουν και άλλα πειράματα που αμφισβητούν αυτό το πείραμα. [βλ. τα πειράματα του Dayton Miller
εδώ]
Αυτό το "όριο" θεωρείται σωστό από το γεγονός ότι η ταχύτητα c προκύπτει από την επίλυση των εξισώσεων του Μάξγουελ (Maxwell). Όμως γιατί να μην ακολουθήσουμε την ερμηνεία της "Σχετικότητας των πολλών μυαλών", βάση της οποίας ο κάθε παρατηρητής υποθέτει ότι το φως κινείται σύμφωνα με τις εξισώσεις του Μάξγουελ στο κενό (ή σε ένα μέσο) το οποίο είναι "συνδεδεμένο" και ακίνητο ως προς αυτόν; Έτσι διαφορετικοί παρατηρητές, ο καθένας από τους οποίους έχει το δικό του σύστημα συντεταγμένων, μετράει πάντα την ίδια ταχύτητα για το φως ως προς αυτόν. [
πηγή] Κανένας πρόβλημα δεν υπάρχει με μια τέτοια εξήγηση. Και σίγουρα κανένα σχετικό "όριο" δεν προκύπτει...
Αυτό το "όριο" δεν είναι παγκόσμιο. Σε πολλές περιπτώσεις έχει ξεπεραστεί. Και απλά "δεν έχει σχέση" με πολλές άλλες περιπτώσεις μεταφοράς πληροφορίας πιο γρήγορα από το φως. Βλ. τις παρακάτω πηγές:
Αυτό το "όριο" επιβεβαιώνεται πειραματικά σαν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Χρησιμοποιούμε τις εξισώσεις της Θεωρίας της Σχετικότητας (οι οποίες έχουν κατασκευαστεί με ΒΑΣΗ το ότι η ταχύτητα του φωτός είναι το ανώτατο όριο) για να "υπολογίσουμε" την ταχύτητα π.χ. διαστρικών σωματιδίων βρίσκοντας την πάντα μικρότερη του c. Αυτό όμως συμβαίνει διότι πολύ απλά οι εξισώσεις αυτές ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ο,τιδήποτε να έχει ταχύτητα μεγαλύτερης του c απλά διότι ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ!! [
πηγή]
Όπως και το
Alternative Physics προτείνει...
Αντικατέστησε το: "Η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή για όλους τους παρατηρητές" με το:
Η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή σε σχέση με την πηγή του.
Αντικατέστησε το: "Κανένα αντικείμενο δεν μπορεί να ξεπεράσει την ταχύτητα του φωτός" με το:
Κανένα αντικείμενο δεν μπορεί να ξεπεράσει την ταχύτητα του φωτός ως προς το σημείο εκκίνησης του.
Ποια είναι η ταχύτητα μιας σκέψης; Σκέψου γρήγορα. Και όπως είπε και ο Bruce Lee, "Έχε την ανυπαρξία ορίου σαν όριο".
(c) Φιλοσοφικά Τηλεγραφήματα - Φιλοσοφικός σχολιασμός της επικαιρότητας...
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2013-04-24]: 
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2013-03-04]: Απευθείας μετρήσεις της κυματοσυνάρτησης θέτουν υπό αμφισβήτηση τη γνωστή Αρχή της Αβεβαιότητας [1] Πραγματικά έχω βαρεθεί όλα αυτά τα "όρια" στα οποία βασίζουμε τη γνώση μας για χρόνια και μετά έρχεται κάποιος να τα καταρρίψει έτσι απλά. Γιατί να μην πούμε από την αρχή ότι δεν υπάρχουν όρια πουθενά; Δεν θα είναι αυτό μια έγκυρη επιστημονική υπόθεση (αξίωμα-αρχή) ;
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2013-01-05]: Ακούγεται αδύνατον, κι όμως το απόλυτο μηδέν δεν είναι η χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία: ερευνητές στο Μόναχο κατάφεραν για πρώτη φορά να παγώσουν άτομα κάτω από αυτό το απόλυτο όριο. Το αλλόκοτο επίτευγμα, το οποίο παρουσιάζεται την Παρασκευή στο κορυφαίο περιοδικό Science, βρίθει από διάφορα παράδοξα συμπεράσματα: για παράδειγμα, μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι ένα σώμα με θερμοκρασία κάτω από το απόλυτο μηδέν είναι στην πραγματικότητα πιο καυτό από ένα αντικείμενο με άπειρη θερμοκρασία. Τα άτομα που βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση έλκονται μεταξύ τους αλλά χωρίς να καταρρέουν, μια κατάσταση που ομοιάζει με τη συμπεριφορά της περίφημης Σκοτεινής Ενέργειας. Επιπλέον, οι θερμοκρασίες κάτω από το απόλυτο μηδέν θα επέτρεπαν θεωρητικά τη δημιουργία θερμικών μηχανών με απόδοση μεγαλύτερη από 100%.
Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2012-03-17]: Η επιστημονική κοινότητα είναι “ανακουφισμένη” που ένα νέο πείραμα έδειξε πως τελικά τα νετρίνα δεν κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός [πηγή: Nature, web news]. Γιατί να “ανακουφιστεί” ένας επιστήμονας ακούγοντας πως ένα αξίωμα (λέγε με “σταθερή ταχύτητα του φωτός”) δεν καταρρίφθηκε; Ποια είναι αυτή η μυστηριώδης δύναμη πίσω από τα δόγματα που μας κάνει τόσο επιφυλακτικούς στο να τα εγκαταλείπουμε; Αν όλη η Θεωρία της Σχετικότητα βασίζεται σε ΕΝΑ πείραμα (βλ. πείραμα των Michelson–Morley) τότε γιατί δεν αρκεί ένα άλλο μόνο για να την καταρρίψει; Παρακαλώ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ότι δεν έχουμε την περίπτωση όπου δεκάδες πειράματα δείχνουν κάτι και μόνο ένα δείχνει κάτι αντίθετο. Το πείραμα Michelson–Morley δεν έπεισε ούτε τον ίδιο τον Morley ο οποίος το επανέλαβε μαζί με τον Miller. Το πείραμα έδειξε πως η ταχύτητα του φωτός ΔΕΝ ήταν σταθερή (βλ. Conspiracies for Fun). Και σήμερα, αν και δύο πειράματα (το αρχικό πείραμα Opera και η επανάληψη του μία εβδομάδα μετά) δείχνουν πως τα νετρίνα ταξιδεύουν με ταχύτητα μεγαλύτερη αυτής του φωτός, αρκούσε ένα πείραμα που να λέει το αντίθετο για να ηρεμήσουν όλοι. Δόγμα! Ω, δόγμα! Πόσο σε αγαπάω δόγμα!
