Μια νέα μελέτη δείχνει ένα είδος υπογραφής στον εγκέφαλο των μοναχικών ανθρώπων που τους κάνει να διακρίνονται με θεμελιώδεις τρόπους, με βάση τις διακυμάνσεις του όγκου των διαφόρων περιοχών του εγκεφάλου, καθώς και με βάση τον τρόπο που αυτές οι περιοχές επικοινωνούν μεταξύ τους στα εγκεφαλικά δίκτυα. [1] Ω, μοναχικέ άνθρωπε. Σε βλέπω να κάθεσαι εκεί μόνος σου. Διαβάζοντας. Σκεπτόμενος. Λυπάμαι για σένα. Είμαι με ανθρώπους. Είμαι με παρέα, καβαλώντας τα κύματα. Χορεύοντας στο φως του φεγγαριού, γελώντας με τα αστέρια. Κάνω τα πάντα, νιώθω τη βροχή. Είμαι χαρούμενος και επιθυμητός, με μισούν και με ζηλεύουν. Είμαι ζωντανός! Κι όμως, όταν πάω σπίτι το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ. Ακόμα μπορώ να σε δω. Κάθεσαι μόνος σου. Διαβάζοντας ένα βιβλίο. Σκεπτόμενος. Χαμογελώντας. Και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ…
Γιατί δεν είμαι μόνος μου;!
(c) Φιλοσοφικά Τηλεγραφήματα - Φιλοσοφικός σχολιασμός της επικαιρότητας…
